Back

Het bestaan ​​van Somalische egels wordt nog steeds sterk in twijfel getrokken, zelfs door wetenschappers, vanwege het onvermogen om onderzoek te doen in hun natuurlijke habitat vanwege nationale veiligheidsproblemen in Somalië en Eritrea. Wetenschappers vragen zich zelfs af of Somalische egels gewoon anders uitziende Witbuikegels zijn.

By Blackfang89 – Own work, CC BY-SA 3.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=28836329

Taxonomie

Koninkrijk:Animalia
Stam:Chordata
Klasse:Mammalia
Orde:Eulipotyphla
Familie:Erinaceidae
Geslacht:Atelerix
Soort:A. sclateri

Natuurlijke leefomgeving

De Somalische egel is een soort die voorkomt in Oost-Afrika. De soort lijkt sterk op de Witbuikegel en kent natuurlijke hybriden vanwege de grote mate van overlap in hun leefgebieden. Er is zeer weinig bekend over de soort, voornamelijk vanwege een gebrek aan wetenschappelijk onderzoek in Somalië vanwege de onveiligheid in het land.

Geografie

Het leefgebied van de Somalische egel bevindt zich voornamelijk in Somalië, hoewel er ook waarnemingen van de soort in Oost-Ethiopië zijn. Het gaat daarbij vooral om de brede valleien langs de rivieren Shebelle en Jubba, die beide vanuit het berggebied in Ethiopië tot aan de kust van Somalië uitmonden in de Indische Oceaan.

Klimaat

Somalië heeft een warm woestijnklimaat en een steppeklimaat, met een temperatuur het hele jaar door tussen de 20 en 32 graden Celsius. Het gebied heeft het hele jaar door tussen de 7 en 9 uur zonlicht per dag. In het regenseizoen valt er 8 dagen per maand regen, oplopend tot 5 mm per dag. In het droge seizoen valt er maximaal 1 dag regen per maand met minder dan 0,5 mm op die dag.

Flora & fauna

Er is een grote verscheidenheid aan grassen en struiken die veel vocht vasthouden, zoals sommige Aloë-soorten. Er zijn niet veel boomsoorten te vinden, maar bestaan ​​uit Acacia- en Boswellia-soorten.

Uiterlijk

De Somalische egel wordt ongeveer 15 tot 20 cm lang en weegt tussen de 250 en 500 gram. Van bovenaf gezien heeft de egel een druppelvormig lichaam en, van voren gezien, een hartvormig hoofd waarbij de oren direct achter de ogen zijn geplaatst. De omgekeerde hanenkam, een kale streep tussen de oren, is duidelijk zichtbaar met de rugspieren aan weerszijden geplaatst. De Somalische egel heeft een klein, licht masker op het hoofd, maar een geheel witte buik, waardoor hij erg lijkt op de Witbuikegel. Het verschil is dus alleen zichtbaar als je naar de achterpoten kijkt. De Somalische egel heeft vijf tenen aan de achterpoten en vijf aan de voorpoten, terwijl de Witbuikegel vier tenen aan de achterpoten heeft.

Hybrides in Somalische egels

Er bestaat veel onzekerheid over het bestaan ​​van de Somalische egel als op zichzelf staande soort, mede door de overeenkomsten met de Witbuikegel, die eveneens een groot overlappend leefgebied heeft met de Somalische egel. De enige manier om de soort visueel te onderscheiden is door naar de achterpoten te kijken: de Somalische egel heeft vijf tenen, terwijl de Witbuikegel er slechts vier heeft.

De soort wordt momenteel geclassificeerd als een op zichzelf staande soort, mede vanwege het gebrek aan wetenschappelijk onderzoek binnen het leefgebied van de Somalische egel, wat grotendeels te wijten is aan de onveilige situatie in Somalië. Er kan dus niet veel worden gedaan om de soort binnen de Atelerix-familie anders te classificeren. We blijven dus volgens de wetenschap praten over de Atelerix sclateri, de Somalische egel.

Echter. er wordt veel gespeculeerd of de soort echt zo moet blijven heten, vanwege de overlappende habitats en de overeenkomsten tussen de Witbuikegel en de Somalische egel. Volgens sommigen is het een ondersoort van de Witbuikegel en zou de soort daarom beter omschreven kunnen worden als ‘Ateleris albiventris sclateri’. De exacte reden waarom er aan een ondersoort wordt gedacht, is het enige verschil tussen de dieren: het aantal tenen aan de achterpoten.

Volgens anderen is het eigenlijk een hybride: een kruising tussen de Witbuikegel en de Noord-Afrikaanse of Zuid-Afrikaanse egel. Het grootste probleem hierbij is dat zowel de Noord-Afrikaanse als de Zuid-Afrikaanse egelsoort niet voorkomt in Somalië en Ethiopië en een natuurlijke kruising tussen deze soorten dus niet mogelijk is. En een door mensen gecreëerde hybride is onwaarschijnlijk vanwege de economische en sociale toestand van Somalië. Dan zou er sprake moeten zijn van een ongemerkte introductie van de soort in het leefgebied, bijvoorbeeld door vrachtverkeer of toerisme. Een niet erg logische theorie, maar ook niet geheel uitgesloten.

Weer anderen claimen een hybride met een onontdekte soort binnen de Atelerix-familie.

Hoe dan ook is de exacte situatie niet helemaal duidelijk hoe deze soort is ontstaan ​​en de situatie rondom de naam van deze soort is onzeker. Voorlopig blijft de soort als soort op zichzelf aangewezen, totdat het mogelijk is de soort beter te onderzoeken binnen het eigen leefgebied.

Somalische egels in gevangenschap

Vanwege de gelijkenis met Witbuikegels zijn er rond het jaar 2010 in Europa fokkers geweest die beweren een Somalische egel te hebben gehad en deze met Witbuikegels hebben gekruist. Door gebrek aan wetenschappelijk onderzoek kan dit echter niet worden bewezen en zou het wellicht gaan om Witbuikegels met een ander uiterlijk: zo nu en dan een vijfde teen aan de achterpoten en donkerdere kleuren. Het zou ook kunnen gaan om geïmporteerde Witbuikegels van Afrikaanse ‘farms’: grote fokkersbedrijven die graag naar Europa en Amerika exporteren om er veel geld mee te verdienen. Echte in het wild gevangen Witbuikegels zijn in gevangenschap niet gemakkelijk te vinden vanwege het verbod op de export van wilde dieren, een wetgeving die in veel landen actief is binnen het leefgebied van de Witbuikegel.

De zogenaamde hybride dieren verdwenen echter snel uit de Europese binnenlandse bevolking: de dieren veroorzaakten vaak problemen tijdens de zwangerschap en bevalling en veel daarvan stierven op zeer jonge leeftijd of bleken onvruchtbaar. Dit zijn tekenen van hybriden tussen twee soorten binnen dezelfde familie, maar kunnen ook duiden op zwakke genen binnen een populatie. De dieren waren in de meeste gevallen nauw verwant, wat ook kan duiden op overmatige inteelt met extra vruchtbaarheidsproblemen.

×